Witaj Przygodo!

Witajcie serdecznie! 
To moj debiut w pisaniu bloga. Podejmuje nowe wyzwanie i mam nadzieje, ze bedzie to przygoda pelna wrazen i dla mnie, i dla Was.
Bedzie przede wszystkim o pracy tutaj - o tym, czego mozna sie nauczyc pracujac we wloskiej orgnizacji pozarzadowej. Bedzie o tym, jak smakuje kuchnia i jak smakuje zycie w Palermo, stolicy Sycylii. Beda zdjecia, refleksje, ciekawe linki i komentarze do tego, co dzieje sie wokol mnie.
Zobaczymy jak sie rozwinie ta Przygoda, i gdzie mnie zaprowadzi.

Bedzie to wprawka z tego jak przeciagnac Arcywaznego Wewnetrznego Krytyka na swoja strone. 

Nie bedzie polskich znakow;)
Zaczynamy!

Nowe znajomosci, nowe mozliwosci

W grudniu 2011 roku kolejne swiatleko w tunelu – kilkudniowy warsztat w Krynicy. Tam poznalam Ewe, ktora do tej pory jest w moim telefonie zapisana jako Ewa z Krynicy (tak, wiem;) Pomyslalam: on lubi seniorow, lubi czeskie filmy – to musi sie udac! 

Kiedy zaproponowalam jej wspolna prace nad Warsztatem Grundtviga, zgodzila sie od razu. Pierwsze spotkanie przy cappuccino w Coffee Heaven na Florianksiej, bylo jak piesc do nosa, jesli chodzi o nasza sytyacje finansowa wtedy a cene kawy, i poziom zrozumienia swiezo wydrukowanego wniosku. 

Pamietam, ze wniosek aplikacyjny byl po angielsku, w tym projektowym slangu, ktorego nadal, dwa lata pozniej, sie ucze. Pamietam jedno zdanie z tego wniosku “Describe the provisions that heve been forseen to ensure recognition of the learning undertaken at the Workshop”, ktore tlumaczylysmy z pomoca trzech roznych osob blizej znajacych angielski. Ostatecznie, nasi tlumacze nie ustalili jednego wspolnego zrozumienia. Pozniej, na etapie oceny wniosku okazalo sie, ze ta czesc wypadla nam najslabiej;)

Wniosek powstawal dobrych 40 godzin, w mieszkaniu w Nowej Hucie i na Olszy II.Poszlo na niego sporo marchewki, podgryzanej zimowa pora ze wzgledow dietetycznych, orzechow z ogrodu Dziadka, malinowki w herbacie i herbaty w ogole. 
Wniosek powstal. Zlozylysmy go pod egida NCK  i wypatrywalysmy ogloszenia wynikow. 

Tylko krowy nie zmieniaja pogladow, czyli o mnie i Unii Europejskiej

Jeszcze pare lat temu, w latach “walki z systemem” uczyli mnie, ze Unia jest zla, ze niepotrzebna, ze sztuczna i szkodliwa.  To w moim srodowisku byly poglady poprawne politycznie. Wraz z tymi pogladami przegapilam pare okazji na ciekawa i rozwojowa prace w ramach projektow finansowanych ze srodkow unijnych. Patrze na moich kolegow i kolezanki ze studiow i kursu trenerskiego, ktorzy takich oporow nie mieli i mysle, ze zaszli daleko w swoim fachu dzieki tym dzialaniom. Mnie jednak mdlilo na widok wszechobecnych gwiazdek na niebieskim tle.

Z czasem uznalam, ze Unia jak wszystko ma swoje dobre i zle strony. Dlaczego mam pozbawiac sie tych dobrych?

Zaczelam czeste odwiedziny na stronie Narodowej Agencji. Spodobala mi sie: przejrzysta, uporzadkowana, naszpikowana informacjami, ale zorganizowana w przystepny i mily dla oka sposob. Zaczelam przygladanie sie akcji Warsztaty Grundtviga.

Od lat marzyl mi sie projekt adresowany do seniorow. W ramach swojej pracy magisterskiej przeprowadzilam cykl dziesieciu warsztatow opartych na Treningu Tworczosci, pod nazwa “Akademia Seniora” i pod egida od lat wspierajacego mnie NCK – Nowohuckiego Centrum Kultury w Krakowie. 

Warsztaty byly swietne przygotowane, cieszyly sie duzym zainteresowaniem i moge powiedziec, ze odniosly sukces – jako wazne  doswiadczenie dla seniorow bioracych w nich udzial, i jako czesc badawcza mojej pracy magisterskiej napisanej i obronionej na 5 na naszej Alma Mater.

Po powrocie z podrozy zycia, wspomnianej wczesniej (10 miesiecy w innym swiecie, w Azji, Australii i Nowej Zelandii), szukalam mozliwosci dzialania w tej dzialce. Zainteresowanie bylo duze. Odbylo sie pare spotkan w krakowskich domach kultury, promocyjnych wykladow, plakatow i ulotek. Seniorzy, ktorzy przychodzili z zainteresowaniem sluchali o warsztatach, ale kiedy przychodzilo do kwestii finansowych, rozkladali rece. Polskie renty slyna w swiecie…